Taniec Pełnego Życia

9.00–13.00 Katharina Conradi

Płyny, przepływ i proces kreatywny. Ruch zaczyna prowadzić, a my pozwalamy poruszyć się temu, co nie musi być od razu nazywane. Popołudnie spędzamy w naturze.

Odczuwanie płynności i Effort Flow. Łączenie świadomości wewnętrznej i zewnętrznej poprzez dostrajanie naszej płynności (Flow) do tego, co dzieje się wokół. Będziemy wspierać ten proces oddechem (Breath Support) i intencją (Effort Intent).

Płyny — praca z różnymi systemami płynów ciała (Fluid Systems), odnajdywanie ich intensywności jako źródła siły, mocy i twórczości.

Effort — Dynamiczne Jakości Ruchu. Effort można przetłumaczyć jako dynamiczne zabarwienie naszego ruchu. Czy pędzimy przez czas, czy przedłużamy w nim chwile? Czy sięgamy po lekkość, czy po zdecydowanie i siłę? Czy wszystko płynie swobodnie, czy chcemy ten przepływ kontrolować? Jak kierujemy uwagę ku otoczeniu: patrząc szeroko i widząc wszystko naraz, czy prowadząc spojrzenie w jedną konkretną stronę?

Zasada Bartenieff Effort Intent poprowadzi nas do zrozumienia idei „przepływu” na wielu poziomach i z wielu perspektyw. Przyjrzymy się tu większym tematom, takim jak bycie „w przepływie” oraz to, jak wydatkujemy energię i jak się regenerujemy (dualność LBMS Wysiłek/Regeneracja), pracując zarówno z metaforą, jak i z płynami naszego ciała.

15.00–18.15/18.30 Aga Sokołowska

Amerta Movement — „eliksir życia”. Praktyka obecności i autentycznego ruchu w naturze. Ciało jest krajobrazem, który odkrywamy, a natura staje się równorzędnym partnerem, a nie tłem. Pracujemy z dynamikami Suryodarmo: aktywnością i pasywnością, inicjowaniem i przyjmowaniem, przybywaniem do miejsca i opuszczaniem go, zmianą i pozostawaniem. Spotykamy się także z myślą, że „ja” nie jest czymś na zawsze stałym. Jest w nim wielość, a wybór może przychodzić bezpośrednio z doświadczenia i z serca.

Odwaga stawiania kroku w nieznane, inicjowanie, przybywanie i dawanie przestrzeni, aby miejsce mogło odpowiedzieć. Natura staje się partnerem, który współtworzy, a my uczymy się ufać, że samo rozpoczęcie podróży może wprowadzić nas w przepływ (flow). Będziemy także odnajdywać zaufanie w projektowaniu początku.

Kształt — jak ciało tworzy formę i jak pozwala jej się zmieniać. Praca z tym, jaką formę ciało wnosi w kontakt z miejscem i co dzieje się, kiedy ta forma zaczyna się rozpuszczać. Pierwsze doświadczenia z kategorią Shape jako twórczym narzędziem kształtowania i przemiany tego, co chce się pojawić.

9.00–13.00 Katharina Conradi

Organy, wewnętrzne podparcie i połączenie.

Organy jako źródło wewnętrznego podparcia i siły. Będziemy poznawać ich anatomię i doświadczać ich jako żywego miejsca czucia, energii i kontaktu ze sobą. Jednocześnie będziemy badać, co dzieje się, kiedy jesteśmy razem w tym, czego jeszcze nie znamy i nie potrafimy określić.

Kształt (Shape). W LBMS przyglądamy się zmieniającej się ludzkiej formie w relacji do otoczenia. Zaczyna się to już w naszej sferze wewnętrznej, gdzie narządy dopasowują się i modelują wobec siebie, zbliżając się do siebie i oddalając od siebie. Im dalej wchodzimy w połączenie z otoczeniem, tym wyraźniej całe ciało pokazuje, jak jesteśmy w relacji, jaka jest natura naszych relacji i jakie mamy w nich własne preferencje.

W pracy z narządami doświadczamy, jak istotny jest komponent Ciężaru. Nasze narządy mają ciężar, a to, czy są rozluźnione i spokojne, decyduje o tym, jak wchodzimy w działanie i jak możemy używać własnej mocy. Ta dualność pasywne/aktywne, mocne/miękkie poprowadzi nas ku zrównoważonemu sposobowi bycia i ku poczuciu gotowości do działania.

Przestrzeń wewnętrzna: serce i płuca. Nasze górne organy dostarczają tlen i krew, są dosłownie częścią naszej siły życiowej — energią, z której możemy czerpać. Będziemy poznawać anatomię serca i wchodzić w jego wyobrażeniową oraz odczuwaną energię.

Przestrzeń wewnętrzna: układ trawienny. Jak możemy zajmować się doświadczeniami, które sprawiają, że stajemy się mniejsi, które zatrzymują nas przed pełniejszym życiem? Jak trawimy doświadczenia? Jak pozwalamy im odejść? Jak odnawiamy nasz system?

15.00–18.15/18.30 Aga Sokołowska

Proces twórczego badania. Wielość „ja” — zmiana i pozostawanie. Kiedy budujemy coś nowego, potrzebujemy próbować. Potrzebujemy także doświadczać niepowodzenia, wychodzić poza ramy własnego myślenia i pozwalać sobie „kolorować poza liniami”.

W tej pracy będziemy poruszać się poprzez budowanie, rozbieranie tego, co zbudowane, i zmienianie. W ćwiczeniach w parach i w grupie spotkamy nasze różne „ja”.

Ten temat naturalnie łączy się z poranną pracą z organami, sercem i siłą życiową oraz z procesem twórczego badania: budowaniem, zmianą i spotkaniem z naszymi „najbardziej kolorowymi” wersjami siebie. Praca w parach i w grupie, w naturze, może stać się sposobem świadkowania tej wielości i wejścia w bycie razem w niewiedzeniu, w potencjale, a nie w problemie.

Zamknięcie dnia: we wspólnym kręgu i ruchu.

9.00–13.00 Katharina Conradi

Układ nerwowy, wzorce przetrwania i otwieranie się na zmianę. Spotkanie z tym, co dzieje się w nas automatycznie, szczególnie wtedy, gdy pojawia się napięcie lub trudność. Będziemy przyglądać się temu, co pomaga nam wracać do równowagi i poczucia bezpieczeństwa, a także temu, co może pomóc nam coś zostawić za sobą i otworzyć się na zmianę.

Układ nerwowy. Nasz układ współczulny i przywspółczulny pomaga utrzymywać równowagę pomiędzy działaniem a odpoczynkiem. Jak ta równowaga działa u Ciebie? Będziemy pracować z wysiłkiem i regeneracją, z tym, co przychodzi łatwo, i z tym, co wydaje się bardziej złożone. Co możemy zrobić, kiedy równowaga jest daleko, a my wychodzimy poza nasze „okno tolerancji”? Co może pomóc nam wrócić?

Wspólna praktyka i bycie razem. Jak wspólna praktyka i bycie razem mogą pomagać zakorzenić się w trudnych momentach? Stworzymy wspólnie przestrzeń przejścia, w której każda osoba zaprojektuje jej część poprzez ruch.

Tworzymy w ciele równowagę między współczulną a przywspółczulną częścią układu nerwowego po to, by móc działać i kierować swoim działaniem tak, aby tworzyć życie, którego pragniemy. Potrzebujemy praktykować ścieżki prowadzące w wewnętrzne i zewnętrzne obszary wyobrażonej przyszłości, żeby być gotowymi na spotkanie z tym, co naprawdę dla nas ważne. Podstawowe Działania Ciała (Basic Body Actions) oraz Ścieżki w Przestrzeni (Pathways through Space, Space Phrasing) dają nam sposoby na wypróbowywanie różnych rzeczy i na to, by wyraźniej zobaczyć, jak najlepiej możemy się rozwijać.

15.00–18.15/18.30 Katharina Conradi i Aga Sokołowska

Nieoczekiwane. Jeśli zaczynamy naprawdę zwracać uwagę, możemy zobaczyć, że świat wokół nas coś do nas mówi. Kiedy pozostajemy otwarci, mogą otworzyć się nieoczekiwane drzwi. Pomiędzy nami a światem pojawia się współpraca, ponieważ tworzenie zawsze wydarza się w relacji ze światem: z naturą, z ludźmi albo z rzeczami.

Jak możemy ćwiczyć otwartość i gotowość na przyjmowanie tego, co się pojawia? Jak możemy rozwijać sposób tworzenia taki, który nie zawsze zaczyna od działania, ale także od słuchania, przyjmowania i pozwalania, by coś mogło się wydarzyć?

9.00–14.00 Katharina Conradi i Aga Sokołowska

Zbieramy to, co się poruszyło. Przywracamy temu, co ciało już wie, żywy kontakt z teraźniejszością. Tworzymy most pomiędzy doświadczeniem a codziennym życiem i pracą. Towarzyszymy sobie nawzajem i jesteśmy świadkami swoich procesów.

Płaszczyzny horyzontalne w ciele. Kiedy wracamy do świata i codziennego życia, potrzebujemy integrować różne części siebie. Płaszczyzny horyzontalne pomagają łączyć poszczególne części naszego ciała, a jednocześnie je rozróżniać i organizować. Będziemy doświadczać, jak mogą wspierać nas w odnajdywaniu połączenia pomiędzy różnymi częściami siebie.

Wychodzenie w przestrzeń. Z naszego wewnętrznego centrum wychodzimy w świat. To, co najpierw pojawia się wewnątrz jako wyobrażenie, może stać się działaniem i doświadczeniem w świecie. To połączenie pomiędzy tym, co wewnętrzne i zewnętrzne, dokonuje się poprzez relację pomiędzy ciałem a przestrzenią. Ślady ruchu (Trace Forms), które tworzymy, kiedy wyprowadzamy części naszego ciała w przestrzeń i wokół siebie, są ścieżkami, które kształtują nasze działania. Zasada BF Spatial Intent, czyli Intencja Przestrzenna, pomoże nam przerzucić most między naszymi pragnieniami i celami a naszym codziennym życiem.

Przestrzeń (Space). Ten komponent mówi o tym, że nasze środowisko obejmuje nas i jednocześnie jesteśmy jego częścią. Nie możemy robić nic innego, niż poruszać się w przestrzeni. Nasze ciała robią to nieustannie i na wiele sposobów. Przestrzeń wnosi jasność i pomaga nam połączyć się ze zdolnością do nadawania struktury światu wokół nas oraz do wnoszenia w ten świat tego, czego pragniemy.

Integracja siebie i innych. W naszej twórczej podróży potrzebujemy innych osób, które mogą być świadkami tego, co się w nas wydarza. Ich obecność pomaga nam wyraźniej zobaczyć, czego chcemy, a później pamiętać o tym i wspierać się w podążaniu tą drogą przez cały rok. Zmiana potrzebuje być zauważona, podzielona z innymi i świętowana. Zrobimy tutaj pierwszy krok w tym kierunku i będziemy świadkami i świadkiniami siebie nawzajem.